Eu xa te busquei cando o mundo era unha pedra intacta. Cando as cousas buscaban os seus nomes, eu xa te buscaba. Eu xa te procurei no comenzo dos mares e das chairas. Cando Dios procuraba compañia, eu xa te procuraba. Eu xa te chamei cando só a voz do vento soaba. Cando o silenzo chamaba polas verbas, eu xa te chamaba. Eu xa te namorei cando o amor era unha folla branca. Cando a lúa namoraba as outras cumes, eu xa te namoraba. Sempre, dende a neve dos tempos, eu, na túa alma. Celso E. Ferreiro.